Derin İzler - 2 Anne ve Çocuk

Derin İzler serisinde epey geriden gelerek bir yazı daha yazayım dedim. Uzun olmayacak muhtemelen, zira derinlik bu ara benim için sessizlikle eş değer. Neyi nasıl ve neden yapmak istediğimi düşünürken buluyorum kendimi sık sık. Neden yazmak istiyorum? Neden hep son dakikaya bırakıp sıkıştığım halde ısrarla çeviri alıyorum? Neden istediğim kadar iyi bir insan olamıyorum? Neden... çok soru az cevap.

Arundhati Roy'un annesiyle olan fırtınalı ilişkisi kadar yazarlığa soyunma hikâyesini de anlatan anı kitabını İngilizcesinden ve yazarın kendi sesinden dinliyorum bu ara. Müthiş. Bir insanın hayatını yaşadıklarının derinliğini ve izlerini taşıyan kendi sesinden dinlemek yeterince etkileyici zaten, bir de üstüne Roy'un Hint aksanından yansıyan büyülü vurgularla nev-i şahsına münhasır hale gelmiş İngilizcesi ve pek tabii, en sarsıcı unsur olarak da, anne-kız ilişkisi. Oy oy. Derinlere inmesin de ne yapsın bu elif.

Okul ve diğer işler özellikle son iki haftadır epey yoğun. Ve tüm işler bitip de dinlenmeye geçtiğimde de zaten uyku saatim gelmiş oluyor ve elimdeki kitap yorgun gözlerimin önünde bulanıklaşıyor. (Gözümde enfeksiyon başlangıcı varmış, onun için uyumadan önce sürdüğüm merhemden o bulanıklık muhtemelen de neyse, çaktırmayın) Ben de dedim okula giderken sesli kitap dinlemeye başlayayım tekrar. Ve bir başladım pir başladım. Sanki Ankara'da bir dolmuşta değil de Hindistan'da yol alıyorum. Büyülü bir masal dinliyorum gibi geliyor, sonra Roy'un tastamam gerçekleriyle hayatına tanıklık ettiğimi hatırlayıp şaşırıyorum. Ne hayat ama. 

Kitap Türkçeye Lâle Akalın tarafından çevrilmiş: Sığınağım ve Fırtınam. Ne çok şey anlatan üç sözcük: anne, sığınak, fırtına. Bendeki yankıları da büyük, derin. Yakın olduğumuz insanların bizde bıraktıkları derin izleri düşündürtüyor kitap hemen her sayfasında. Derin minnet duyguları, ama aynı zamanda dibe çöküş bekleyen öfkeler, derin hüzünler, sonsuz bir sevginin yanı sıra içinden geçtiği yerleri çaktırmadan ılık ılık aşındıran sularla ırmaklara benzemiş derin yaralar.

Var mı sizin de hem fırtınanız hem sığınağınız olan birileri hayatta? Sizi hem siz yapan, hem de zaman zaman kendinizden, asıl olduğunuz kişiden uzaklaştıran zor kişilikler?

Bence benden başka derin yazı çıkmaz bu ara. İki yazıcıkla da olsa düşündürten, klavye başına geçmeme vesile olan güzel kadınlara selam olsun.💙